Nie ma chyba trudniejszego etapu na drodze ku dorosłości jak dojrzewanie. Myślę, że to w ogóle jeden z najtrudniejszych okresów życia człowieka. Zmienia się wtedy nasze ciało, zmienia się nasz sposób postrzegania świata. Często rządzą nami emocje, z wieloma rzeczami nie umiemy sobie poradzić. Co jest człowiekowi w tym czasie potrzebne? Wsparcie, zrozumienie i możliwość znalezienie odpowiedzi na wszystkie nurtujące pytania. Gdzie ich szukać? Dorośli powiedzą, że u rodziców. Ale rodzicom czasem trudno na nie odpowiadać, czasem nie wiedzą, jak odpowiadać. Wtedy pomocne mogą okazać się mądre książki.

Dojrzewanie bez tabu to najnowsza książka, której twórcy za cel postawili sobie przybliżenie młodym czytelnikom kwestii związanych z dojrzewaniem. Nie przesadzę, jeśli napiszę, że takiej książki wcześniej nie widziałam. Większość książek o dojrzewaniu, które do tej pory czytałam opisywały to zjawisko kompleksowo. Ich twórcy skupiali się na wszystkich aspektach związanych z dojrzewaniem. Od zmian zachodzących w młodych głowach aż po te, które dotyczą ciała. Tu mamy opowieść wyłącznie o ciele. O tym, jak wygląda i jak się zmienia. Jak zapewniają jej twórcy, ta książka ma za zadanie wspierać świadome dorastanie. I rzeczywiście tak jest. To opowieść o ludzkim ciele i jego intymnych częściach. O narządach płciowych i tym, jakie zmiany dotykają ich w okresie dojrzewania. O zdrowiu intymnym i tym, jak i dlaczego trzeba o nie dbać. A także o tym, co niezwykle ważne, czyli o przemocy, której każdy może (niestety) doświadczyć. Autorzy uczą młodych czytelników stawiania granic, wyjaśniają, jakie zachowania nie powinny mieć miejsca i podpowiadają, kogo można poprosić o pomoc. Lekcja na całe życie.

Takie książki powinny być w każdym domu. Pomagają dzieciom przejść przez okres dojrzewania. Zwłaszcza tym, które wstydzą się zadawać niektóre pytania rodzicom. Tu znajdą odpowiedzi na nurtujące ich pytania. Odpowiedzi mądre. Poziomem dostosowane do czytelników. Odpowiedzi, które młodzi czytelnicy zrozumieją. Ta książka to również dobra lektura dla rodziców i nauczycieli. Na pewno ułatwi im prowadzenie rozmów z dziećmi i uczniami. Warto ją przeczytać. Warto ją włączyć do domowej biblioteczki, bo takie książki są naprawdę cenne i potrzebne. I dzięki takim książkom młodym łatwiej będzie żyć, dojrzewać i akceptować wszystko, co dzieje się z ich ciałem.

Dorastam! Przewodnik bez tabu

Anna Roy

Mademoisell Caroline

tłumaczenie Elżbieta Janota

Wydawnictwo Debit 2026

wiek 10+ 

Napisałam ostatnio, że nie mam ulubionej książki z dzieciństwa. Napisałam, bo byłam tego pewna. A potem wzięłam do ręki najnowszą książkę Barbary Gawryluk i wróciły do mnie wspomnienia książki, z którą spędziłam naprawdę mnóstwo czasu. Tą książką było Wesołe przedszkole Marii Kownackiej. Pełna ciepła opowieść o dniu spędzonym w przedszkolu. Pokazująca przedszkolną rutynę, zwyczaje i miejsca, w których przedszkolak spędza czas. Dziś takich książek jest wiele. Wtedy była (tak mi się wydaje) tylko ta. 

Przedszkolaki z ulicy Morelowej od raz przywołały w mojej pamięci właśnie tę książkę. To nie jest książka jakich wiele. Napisała ją Barbara Gawryluk i już to pozwala nam sądzić, że mamy do czynienia z literaturą dziecięcą na najwyższym poziomie. Cała historia rozpoczyna się od tego, że do tytułowych przedszkolaków z Morelowej dołącza nowy kolega. Ma na imię Peter i urodził się w Szwecji. Jego rodzina właśnie przeprowadziła się do Krakowa. Mam chłopca jest Polką, tata - Szwedem. Dzięki temu, że zmienił pracę, rodzina mogła, po wielu latach spędzonych w Szwecji, przeprowadzić się do Polski. Dzieci przyjmują Petera bardzo ciepło, są ciekawe, zadają mnóstwo pytań dotyczących rodziny chłopca, przedszkola, do którego wcześniej chodził i kraju, z którego przyjechał. Kolejne rozdziały tej książki to opisy (pozornie) zwyczajnych dni w przedszkolu. Dni, których rytm wyznaczają różne święta, specjalne okazje, wizyty gości albo po prostu nowe umiejętności, które dzieci próbują opanować i wiedza, którą zdobywają. Są przedszkolne przedstawienia, odwiedziny logopedy, rysowanie portretu taty, a nawet zbiórka książek dla kolegi z grupy, który uległ wypadkowi. Przedszkolna codzienność okazuje się więc bardzo interesująca.

Przedszkolaki z ulicy Morelowej to książka, która może przybliżyć przedszkolną rzeczywistość dzieciom, które do przedszkola jeszcze nie chodzą. Może pomóc im zrozumieć przedszkolną rutynę. Bardzo doceniam, że Barbara Gawryluk pokazała przedszkole z bardzo różnych stron. Oprócz dobrych chwil, zdarzają się też momenty trudniejsze, z którymi niektóre dzieci radzą sobie gorzej. Czasem potrzebują pomocy dorosłych, często potrzebne jest też wsparcie ze strony rówieśników. Przedszkolaki z Morelowej udowadniają, że siła tkwi w grupie. Czytałam tę książkę z ogromną przyjemnością, bo takich ciepłych i mądrych opowieści bardzo nam potrzeba. Świat opisany przez autorkę wzrusza i dodaje otuchy. Zachwycają też ilustrację Ewy Polewskiej - Koziełło. Te kolorowe i wesołe rysunki wspaniale dopełniły tę historię i sprawiły, że równie dobrze się ją czyta, jak i ogląda. Myślę, że nic więcej dodawać już nie muszę i już wiecie, że jeśli macie w domu przedszkolaka (lub przyszłego przedszkolaka), to ta książka jest właśnie dla Was!

Przedszkolaki z ulicy Morelowej

Barbara Gawryluk

ilustracje Ewa Poklewska - Koziełło

Wydawnictwo Literatura 2026

wiek 3+  

Szczerze mówiąc nie umiem powiedzieć, która z przeczytanych w dzieciństwie książek jest moją ulubioną. Mam kilka takich, które wspominam do dziś, ale tę jedną, ukochaną wskazać jest mi bardzo trudno. Zupełnie inaczej wygląda to w przypadku książek, które czytałam Tosi. Tu tę ukochaną historię potrafię wskazać bez zastanowienia. Przeczytaliśmy ją setki razy, oglądaliśmy film, który powstał na jej podstawie, cały czas mamy w domu maskotki bohaterów tej historii. Tosia miała nawet kostium, który pozwalał jej wcielać się w tego bohatera! Byliśmy (i nadal jesteśmy) wielkimi fanami Gruffalo Julii Donaldson. Wspaniałej historii, którą do dziś znamy na pamięć i, której kontynuacja właśnie się ukazała.

Nie umiem opisać radości, jaka towarzyszyła mi, kiedy w końcu mogłam chwycić w ręce Babcię Gruffalo, trzecią część książki, która podbiła serca dzieci na całym świecie. W nowym tomie pojawia się nowy bohater, a właściwie bohaterka! Gruffalo informuję córeczkę, że już niedługo przyjedzie do nich babcia! Będzie to pierwsze spotkanie babci z wnuczką, więc ta druga zadaje (jak na dziecko przystało) wiele pytań. Chce wiedzieć, czy babcia przypomina inne Gruffale. Tata wytrwale odpowiada na jej pytania i podkreśla, że najbardziej charakterystyczną cechą babci jest to, że ma WIELKI apetyt! Właśnie dlatego nie mogą już dłużej zwlekać i muszą pójść do lasu, żeby upolować coś na obiad. Idą tą samą drogą, którą wędrował Gruffalo, a potem jego córeczka. Znowu spotykają te same zwierzęta, co wcześniej. Spotykają również mysz! I tu następują dramatyczne wydarzenia. Mysz znowu zostaje złapana, umieszczona w klatce i ma stać się głównym składnikiem potrawki, którą zostanie uraczona babcia. Czy uda jej się znowu uniknąć pożarcia? A, jeśli tak, to w jaki sposób to zrobi? Przeczytajcie książkę. Z niej wszystkiego się dowiecie. 

To była pierwsza od dłuższego czasu książka, jaką przeczytałyśmy razem. Na głos, jak za dawnych lat. Sprawiło nam to ogromną przyjemność i dało mnóstwo radości. Julia Donaldson po raz kolejny uraczyła nas historią, której trudno się oprzeć. Historią, którą trudno się nie zachwycić. Ja miałabym ochotę czytać ją bez przerwy. Byłam zaskoczona w jakim napięciu (przy pierwszym czytaniu) czekałam na zakończenie tej historii. Jeśli takie emocje wzbudziła ta historia we mnie, to co dopiero muszą czuć właściwi adresaci tej książki, czyli dzieci. Takie opowieści i takich bohaterów nie można nie polubić. Czytelników zachwyci zarówno tekst, jak i ilustracje, których autorem jest Axel Scheffler. Jego prace poznam wszędzie i tu również znalazłam to, co w nich najbardziej lubię (choćby drobne, na pierwszy rzut oka niewidoczne, elementy, które budują tę historię). Nie mogę też oczywiście pominąć autora polskiego tłumaczenia. Odpowiedzialny jest za to Michał Rusinek. Jego tłumaczenia książek Julii Donaldson zachwycały nas za każdym razem i teraz jest tak samo. Nie wyobrażam sobie, żeby ktoś inny zrobił to lepiej! Nie wyobrażam sobie też, żeby ktoś mógł tej książki nie przeczytać. To literackie wydarzenie 2026 roku, więc po prostu trzeba ją poznać!

Babcia Gruffalo

Julia Donaldson

ilustracje Axel Scheffler

tłumaczenie Michał Rusinek

Wydawnictwo Tekturka 2026 

 https://wydawnictwo-tekturka.pl/

Pamiętacie jeszcze letnie wieczory? Pamiętacie spacery o zachodzie słońca? Wakacje, kiedy czas w końcu zwolnił i można było robić tylko to, na co się miało ochotę? Myślę, że coraz mniej. Choć kalendarzowe lato jeszcze trwa, to nasze myśli kierują się w stronę jesieni. Długich wieczorów z herbatą. Ciepłego koca, który niedługo wróci do łask, książek, które będziemy czytać i oczywiście gier! Gier, które umilą nam te długie wieczory.

Do łask wrócą te, które już dobrze znamy i, które już wiele razy świetnie się sprawdziły. Warto jednak rozejrzeć się również w poszukiwaniu zupełnie nowych, bo wydawnictwa nie próżnują i przygotowały naprawdę świetną ofertę nowych gier dla całych rodzin. Przykłady? Dwie nowości z wydawnictwa EGMONT, czyli Biddle i Cheese Master. Pierwsza z tych gier to coś dla tych, którzy lubią emocje i nie boją się ryzykować. Pudełko kryje w sobie plansze karty z wyzwaniami, drewniane znaczniki i sześć kości. Gra trwa 10 rund. Każda z nich składa się z fazy licytacji i fazy rzutu. W tej pierwszej musimy gracze obstawiają w ilu rzutach uda im się odtworzyć konfigurację kości widoczną na karcie z wyzwaniami. W fazie licytacji każdy z graczy ma prawo się wycofać. Ci, którzy to zrobią, tworzą w drugiej fazie jedną drużynę. W drugiej są ci, którzy zdecydowali się grać. Teraz sprawdzamy, czy sprzyja nam szczęście i, czy dobrze obstawiliśmy. Jeśli się uda, zdobywamy punkty. Jeśli nie, przechodzą one do drugiej drużyny. Gra jest dynamiczna i ciekawa. Emocji nie brakuje i dobrze się przy niej bawi cała rodzina.

Druga gra to coś specjalnego dla miłośników sera. Przed rozpoczęciem rozgrywki każdy gracz dostaje zestaw kart w tym samym kolorze (1 kartę postaci i 4 karty talerzy z numerami od 0 do 7+). Kartę z cyfrą 7 trzeba położyć przed sobą. Bierzemy też pionki sera (musi być o jeden mniej niż liczba graczy biorących udział w rozgrywce). Na środku stołu kładziemy kości (w pierwszych rozgrywkach dobrze jest skorzystać tylko z żółtych). Każda z rund Cheese Master składa się z dwóch etapów. Najpierw jeden z graczy rzuca wszystkimi kośćmi. Wtedy wszyscy gracze starają się policzyć liczbę kawałków sera, które wskazują symbole na kościach. Kiedy uda się je już policzyć, trzeba położyć przed sobą kartę talerza, w taki sposób, żeby było widać liczbę, którą się obstawia i przykryć swoją kartę pionkiem sera (chodzi o to, żeby zablokować swój wybór). Runda dobiega końca, kiedy na stole nie ma już pionków sera. Gracz, który nie zdążył wziąć pionka, traci 1 punkt. Ci, którzy nie wskazali prawidłowej liczby, tracą 2 punkty. Gracze odpadają z gry, kiedy tracą ostatni punkt (ile ich dokładnie mamy, wskazujemy odwracając karty postaci). Rozgrywka kończy się, kiedy w grze zostanie już tylko jeden gracz.

Czy Biddle i Cheese Master mają szansę podbić serca dzieci i ich rodziców? Moim zdaniem tak. Zasady są w miarę proste. Rozgrywki pełne emocji. Elementy potrzebne do przeprowadzenia rozgrywki nie zajmują dużo miejsca. A Biddle wydaje się grą niemal kieszonkową. My takie gry bardzo lubimy i chętnie spędzamy przy nich czas. Myślę, że dobrze sprawdzą się nie tylko w domach, ale również w szkolnej świetlicy. Wydawca, jako dolną granicę wieku, wskazuje 8 lat. Warto też podkreślić, że grać w nie mogą całkiem spore grupy (w przypadku Chees Master to nawet 8 osób). Nie będą się przy nich nudzić również starsi gracze. Grać w nie mogą rówieśnicy, dzieci z rodzicami, dzieci z dziadkami, a nawet sami dorośli gracze.

Biddle

liczba graczy: 2-5

czas rozgrywki: 30 minut

wiek: 8+

Cheese Master

liczba graczy: 2-8

czas rozgrywki: 10 minut

wiek 8+

EGMONT 2026 

Są tacy bohaterowie, którzy od razu podbijają serca dzieci. Szybko zyskują ich sympatię, a potem stają się ich najlepszymi kumplami. Kimś bardzo podobnym do nich, kto przeżywa podobne radości i smutki. Bohaterem, z którym chce się przeżywać różne przygody oraz dzielić dobre i złe chwile. Taką bohaterką jest na pewno Bluey. Nie da się ukryć, że zrobiła zawrotną karierę i szybko stała się jedną z ulubionych dziecięcych bohaterek.

Przygody Bluey i jej rodziny można śledzić nie tylko na ekranach telewizorów, ale również w książkach. Regularnie ukazują się nowe tomy opisujące perypetie Bluey, które dają dzieciom szansę na kolejne spotkania z bohaterami tej, kultowej już, bajki. Najnowsza książka, która trafiła w moje ręce to Bluey. Papugowanie. Moja czytanka. Ostatnia część tytułu wskazuje na to, że świetnie sprawdzi się jako lektura i dla tych dzieci, którym książki trzeba czytać, jak i dla tych, które próbują czytać samodzielnie. Historia zapowiada się bardzo wesoło. Od samego rana Bluey papuguje swojego tatę. Robi wszystko, co on. Naśladuje każdą wykonaną przez niego czynność, powtarza każde słowo. Jest zabawnie, do czasu, kiedy tata nie zaczyna się denerwować. Papugowanie chyba przestaje mu się podobać i zaczyna męczyć. I wtedy dzieje się coś, co burzy radosny i beztroski nastrój. Bluey zauważa ptaka leżącego na ścieżce w parku. Kiedy podchodzą do niego bliżej, okazuje się, że ptak jest w kiepskiej formie. Tata wkłada papużkę do pudełka i jadą z nią do weterynarza. Niestety, ptaka nie udaje się uratować. Cała radość znika w jednej chwili. Bluey musi sobie z tym jakoś poradzić. Rodzice muszą jej pomóc odnaleźć się w tej sytuacji. Co zrobią? Tego dowiecie się z książki.

Wielokrotnie podkreślałam, że lubię, kiedy książki dla dzieci są mądre i niosą ze sobą jakieś przesłanie. Kiedy czegoś uczą, coś pomagają. Ta taką książką na pewno jest. I dlatego, z czystym sumieniem, mogę polecić ją tym, którzy bajkę Bluey lubią. Polecam ją także tym, którzy tej bajki nie znają. Znajomość telewizyjnej wersji ani nie będzie pomagać, ani nie będzie przeszkadzać. Ciekawe książki bronią się same. I ta to właśnie robi! Dzieci ta historia na pewno zainteresuje i zaintryguje. A po jej przeczytaniu na pewno będą miały ochotę poznać kolejne książki o przygodach tych bohaterów. Tak właśnie rodzi się miłość do książek!

 Bluey. Papugowanie. Moja czytanka

HarperKids 2026